Jak powinien zareagować świadek wypadku drogowego? Co robić, a czego nie robić?

Kodeks drogowy w swoich zapisach zawiera zasady zachowania się uczestników wypadków samochodowych. Jednak nie ma tam nic o świadkach tychże zdarzeń, a są oni równie ważni. Prawo nakłada obowiązek niesienia pomocy ofiarom wypadków – w przypadku jej nieudzielenia, można zostać pociągniętym do odpowiedzialności karnej.

Po pierwsze: zadbaj o bezpieczeństwo.

Jeśli widzimy wypadek, w którym uczestnicy są tak ciężko poszkodowani, że sami nie mogą opuścić pojazdu oraz wezwać pomocy, musimy zapewnić bezpieczeństwo nie tylko im, ale i sobie, jako osobie, która może pomóc poszkodowanym.
Najpierw należy odpowiednio zabezpieczyć miejsce zdarzenia – wyłączyć silniki samochodów i wyciągnąć kluczyki ze stacyjki. Ważne jest także to, żeby zapewnić bezpieczeństwo innym uczestnikom ruchu, szczególnie, jeśli wypadek miał miejsce na ruchliwej trasie. Należy wówczas umieścić trójkąty ostrzegawcze, aby inne samochody mogły ominąć miejsce wypadku. Możemy także poprosić o pomoc inne osoby, które znajdą się w miejscu zdarzenia.
Po odpowiednim zabezpieczeniu miejsca, możemy już zadbać o stan poszkodowanych i wezwać pomoc. Mimo tego, że numer alarmowy 112 nie wszędzie działa poprawnie, służby ratownicze przekazują między sobą informacje o zdarzeniach, więc wystarczy nasz jeden telefon, aby zmobilizować wszystkie organy ratownicze. Musimy pamiętać, żeby podać jak najwięcej informacji o miejscu zdarzenia oraz liczbie i stanie poszkodowanych, jak również zastosować się do poleceń służb.

Co, jeśli sprawca wypadku ucieka?

W takiej sytuacji jest możliwe tzw. zatrzymanie obywatelskie. Miejmy jednak na uwadze, że nie możemy narażać zarówno swojego bezpieczeństwa, jak i innych.
Często bywa tak, ze osoba, która spowodowała wypadek, ucieka, nie robiąc tego umyślnie. Działa tak na skutek przeżytego szoku. Możliwe jest też, że jest pod wpływem alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych. W takiej sytuacji, jeżeli zachowanie sprawcy jest niepokojące, nie należy podejmować prób zatrzymania, a skupić się, aby zebrać jak najwięcej informacji o pojeździe i wyglądzie osoby, która spowodowała wypadek oraz kierunek, w którym się oddaliła. Po pojawieniu się policji, powinniśmy przekazać te informacje. Ważne jest również to, żeby reagować na każdy przejaw nietrzeźwości kierowców.

Oświadczenia uczestników wypadku

Najczęstszym rodzajem kolizji drogowych są stłuczki, które są zazwyczaj lekkie w skutkach i nie powodują większych zagrożeń. W takich sytuacjach, prawo pozwala na wymianę oświadczeń między kierowcami i zwykle świadkowie zdarzenia nie są potrzebni.
Jeśli znajdziemy się w sytuacji, w której ktoś poprosi nas o wystąpienie w roli świadka, nie powinniśmy mu odmawiać. Nie powinniśmy się martwić, że policjanci będą nas przesłuchiwać przez wiele godzin. Zwykle wystarczy okazanie dokumentu tożsamości i ogólny opis zdarzenia.  Również jeśli będziemy widzieli, że ktoś uszkodził czyjś samochód, na przykład na parkingu, i zamierza odjechać, powinniśmy spisać numer rejestracyjny i podać poszkodowanemu właścicielowi.

Co powinien zrobić świadek kolizji?

a) Zatrzymać bezpiecznie swój pojazd
b) Zapewnić bezpieczeństwo innym w miejscu zdarzenia ( światła awaryjne, trójkąt ostrzegawczy)
c) Jeśli nie ma ciężko rannych i poszkodowanych, powinien pomóc w przestawieniu pojazdów tak, aby nie tamowały ruchu
d) Jeżeli są ofiary i ranni, powinien udzielić im pomocy, wezwać odpowiednie służby
e) Nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić określenie przebiegu zdarzenia
f) Pozostać w miejscu zdarzenia, do momentu przyjazdu służb

A co na to prawo?

Artykuł 93 Kodeksu Wykroczeń
Paragraf 1. Kierowca pojazdu, który uczestnicząc w wypadku drogowym, nie udziela niezwłocznej pomocy ofierze wypadku, podlega karze aresztu lub grzywny.
Artykuł 162 Kodeksu Karnego
Paragraf 1. Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażania siebie, albo innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Paragraf 2. Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których możliwa jest  niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.